प्रेम असं करावं

प्रेम हि माणसाची मुलभूत गरज आहे हे पटल्यावर त्याविषयी सतत लिहिणा हे ओघानं आलाच.

म्हणूनच ‘ प्रेम कसं करावं ? ‘ या लिखाणाला रसिकांचा मिळालेला प्रचंड प्रतिसाद पाहून मला त्याचं उत्तरही द्यावंसं वाटलं.

वसंत ऋतूला फुलता यावं म्हणून शिशिरात गळून पडणाऱ्या पानांसारख प्रेम आपल्याला का नाही करता येत ? कुठल्याही अनिष्टापासून दुधाचं रक्षण करणाऱ्या दुधावरच्या सायीसारख प्रेम का नाही करू शकत आपण ?
बाला कुशीत घेवून जोजवणारी आई कधी कधी स्वतःच बाळाच्या कुशीत शिरते आणि म्हणते, ” चला !!! आता मला गाई गाई करा. ” आणि मग ते मुठी एवढ बाळ पहाडाएवढ्या आईला कुशीत घेऊन गाई गाई करू लागतं.

का नाही तरुणाई एवढ निरपेक्ष प्रेम करू शकत ? आपलं स्वार्थानं काठोकाठ भरलेला प्रेमाचा हिणकस रूप पाहिलं कि मला डहाळीवरच्या रघु मैनेचं प्रेमही आपल्यातल्या प्रेमापेक्षा खूप खूप श्रेष्ठ वाटायला लागतं.

माणसाचं अनुकरण म्हणून पशु – पक्षी एकमेकांवर प्रेम करू लागले नाहीत, तर माणूसच पशुपक्षांच अनुकरण करून परस्परांवर प्रेम करू लागलाय.

पण………….

नैसर्गिक प्रेमातल निरापेक्षतेच तत्व हरवून बसलाय. हे थांबायला हवं म्हणून हवं. म्हणूनच ही कविता -

About this entry

You’re currently reading “प्रेम असं करावं,” an entry on रे घना

Published:
December 4, 2010 / 11:57 pm
Category:
प्रेम कविता
Tags:
, , , , ,