जपून ठेवावा असा लाडू.

आपण नुकतेच प्रेमात पडलेलो असतो. तिच्या सोबत हिंडणं फिरणं, हिरव्या रानातल्या सफरी सुरु असतात. पावसात चिंब झाल्यानंतर दोघात मिळून घेतलेल्या एकाच चहाच्या कपातला एकमेकांचा उष्टावलेला घोट घेताना अंगाला एक वेगळीच ऊब मिळत असते. बाजूच्या कुडाच्या हॉटेलात बसून मागवलेल्या जेवनाचा तिला भरवलेला घास मनात एक वेगळाच तरंग उमटवतो. म्हणूनच मागे अशाच एका प्रसंगावर मी –

तिला घास भरवताना

हि कविता पोस्ट केली होती. आणि रसिक वाचकांचा तिला भरभरून प्रतिसाद मिळाला होता.

अशाच एका घासाची हि छोटीशी गोष्ट.

रविवारी गावी गेलो होतो. माझ्या चुंलत पुतणीच लग्न होतं. ती दिलीय कोणाला तर माझ्या आत्याच्या नातवाला. त्यामुळे लग्न दोन्ही कडूनही जवळच. लग्न गावाकडे. मला दोघेही खूप मानतात. त्या दोघांचं जेवणाचं ताट मीच केलं दोघांना एकेक घास भरवला. नंतर एक लाडू घेतला. आधी नवरदेवाला त्यातला एक घास घ्यायला लावला. नंतर त्याच उष्टावलेल्या बाजूचा एक घास नवरीला घ्यायला लावला. आणि मग तो लाडू नवरदेवाच्या हाती देत म्हणालो, ” आता हा उरलेला लाडू खायचा नाही बरा का ? तो असाच जपून ठेवायचा. ”

” पण सांभाळायचा कोणी त्यांनी का मी ?” नवरी म्हणाली.

” दोघांनीही !!!! आपापल्या मनात.

गोड आठवणींचे असे अनेक लाडू प्रत्येकाला आपल्या मनात जपता आले तर आयुष्य किती गोड होईल नाही !!!!!!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s