माझी रस्त्यावरची शाळा

bhkari, भिकारी

bhkari, भिकारी

परवा वर्तमानपत्रात बातमी वाचली कि, रस्त्यावरची मुले अजूनही शाळेपासून दूरच.

का होतंय असं ? खरंच का नकोशी असते शाळा या मुलांना ? कसं घडत असेल या मुलांचं भविष्य ? मुलांनी शाळेत यावं यासाठी शासन वेगवेगळ्या योजना जाहीर करते आहे. तरीही का येत नसावीत हि मुलं शाळेत ? भिक मागतच आयुष्य काढण्याची हौस असते का या मुलांना ?

खरंतर मागे या मुलांना शिक्षणाचा स्पर्श व्हावा म्हणून चारसहा महिने मीसुद्धा एका स्वयंसेवी संस्थेच्या माध्यमातून वणवण केली. पण एक दिवस एका मुलाचा बाप आला. त्यानं टाकलेली होतीच. अवार्च शिव्या देत त्यानं माझी कॉलर पकडली. माझ्यासमोर जमलेली चारसहा पोर भेदरली. चारी दिशांना पळाली मी कशीतरी वेळ मारून नेली. दुसऱ्यादिवशी मी आमच्या रस्त्यावरच्या शाळेत हजार. पण माझा एकही विद्यार्थी आलेला नव्हता.

भिकारी

रस्त्यावरची शाळा, भिकारी

पण काल आलेला गृहस्थ मात्र आज पुन्हा आला होता. अर्थातच टाकून. माझ्याकडं बघून हसत म्हणाला, ” काय मास्तर मला शिकवताय का.? ”

त्या दिवसानंतर माझी रस्त्यावरची शाळा बंद झाली. मी हार मानली असं नव्हे. पण माझ्यासमोर ‘ आ वासून ‘ वेळेचा प्रश्न उभा राहिला होता. आणि इतक्या दिवसात हाती काहीच लागलं नव्हतं. कारण रस्त्यावरचा आमचा वर्ग बदलत नव्हता. ‘ मास्तर ‘ म्हणून माझी भूमिका बदलत नव्हती. पण समोरचे विद्यार्थी मात्र रोज नवीन असायचे. शेवटी वाटलं आपण पालथ्या घड्यावर पाणी घालतोय. असं असलं तरी सवडीअंती हा प्रकल्प पुन्हा हाती घ्यायचा विचार आहेच.

मागे मी भिक मागावीशी वाटतेच कशी ? या शीर्षकाखाली एक लेख लिहिला होता.
त्या लेखात ‘ अत्यंत सदृढ माणसंही कशी निर्लज्ज होऊन भिक मागतात ‘ या विषयी लिहिलं होतं.

कालही साडेसातच्या आसपास मी माझ्या ऑफिसच्या बसच्या थांब्यावर उभा होतो. असाच एक धडधाकट गृहस्थ आला. माझ्यासाहोर हात पसरले. मी त्याच्या हातावर छदामही ठेवला नाही. तू पुढे गेला. इतरांसमोर हात पसरले. चांगले पाच सहा रुपये मिळाले. पंधरा मिनिटातली कमाई. तीही एवढ्या सकाळी सकाळी. विनासायास. मग अशा माणसांना कष्ट करावेसे वाटतीलच कसे ?

कुठलेही कष्ट न करता असे पैसे मिळत असतील तर कोण कशाला कष्ट करेल ? रस्त्यावर, एसटी स्थानकावर,  रेल्वे स्टेशनवर भिक मागणाऱ्या बहुतेकांची मनस्थिती अशीच असावी.

असा ही भिकारी

असा ही भिकारी

शिवाय आजकाल काय सातवी आठवी शिकून जमतंय ? खूप शिकावं लागतंय. शिवाय शिकायला खूप पैसा लागतो. त्यापेक्षा पाठच्या पोटच्या सगळ्यांनी मिळून भिक मागतली तर दिवसाकाठी शंभर दीडशे रुपये सहज मिळतात. मग कोण कशाला शाळेत जाईल आणि कोण कशाला शिकेल ?

मला भीती वाटते ती एवढीच कि, या मुलांनी शाळेत यावं म्हणून उद्या आमच्या शासनानं या मुलांसाठी कोणताही दैनिक भत्ता चालू करू नये. या मुलांनी शाळेत येऊ नये असं नाही वाटत मला. पण त्या योजनेतूनही आमचे पुढारी स्वतःचेच खिसे भरतील.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s