असंही प्रेम

प्रेमाविषयी मी बऱ्याच पोस्ट लिहिल्यात आहेत. त्यात जसा अनेक प्रेम कवितांचा तसाच काही लेखांचाही समावेश आहे. माणसं एकमेकांवर प्रेम करतात. त्या प्रेमाला नात्यांच्या अनेक किनारी असतात. नातं जेवढं जवळचं तेवढी प्रेमाची दृढता अधिक. तू तुझ्या भावावर प्रेम कर असं कुठल्याही बहिणीला सांगावं लागत नाही. तसंच तुला बाळ झालंय आता तुला पान्हा फुटायला हवा असं कुठल्या आईला सांगावं लागत नाही. हे आपल्या फार जवळच माणूस आहे आणि याच्यावर आपण प्रेम करायला हवं, याला आपण जीव लावायला हे दोन वर्षाच्या जीवालाही कळतं.

आता माझ्या शेतात दोन गाडी त्यांच्या कुटुंबासह काम करत असतात. त्यातल्या देविदासची मुलगी अवघी तीन वर्षाची. आई वडील कामात असतात. तिचा छोटा दीड वर्षाचा भाऊ रडू लागतो तेव्हा ती चिमुरडी विठल विठल म्हणत टाळ्या वाजवून त्या छोट्याची आई होते. त्याला समजावून शांत करण्याचा प्रयत्न करते.

माझी बहिण तिच्या नऊवर्षाच्या मुलाला आणि चार वर्षाच्या मुलाला घरात बंद करून कुलूप लावून बाहेर जाते. बंद दाराआड तेच एकमेकांचे पाठीराखे होतात.  या    आई वडील घरात असताना एकमेकांच्या खोड्या काढत एकमेकांना रडवणारी ती दोघं बंद कुलपाआड मात्र एकमेकांवर प्रेमाची पखरण करतात.

दहावीच्या पुढे सरकू लागलेले माझे दोघे चिरंजीव. आम्ही घरात असलो कि एकमेकाच्या खोड्या काढताना आम्हाला घसे ताणायला लावतात. पण कधी एकमेकांना सोडून काही खात नाहीत. एका चोकलेट मधलं अर्धं का असेना पण दुसऱ्यासाठी ठेवणार.

इतक्या निरागस निष्पाप प्रेमाला ग्रहण लागतं……ओहोटी लागते ती वाढत्या वयात. आपले स्वार्थ जागे होतात तेव्हा………आपल्या विचारांना स्वतःच्या अस्तित्वाचे पंख फुटतात तेव्हा. मग आपल्याला वाटतं……

कुणी कुणाचं नसतं.

माणसं एकमेकांवर प्रेम करतात तसेच पशु पक्षी एकमेकांवर प्रेम करतात. एकमेकांचा सहवास त्यांनाही हवा असतो. एकोप्यान….कळप करून रहाण्याची गरज त्यानाही वाटत असते.

आपण काय किंवा पशु पक्षी काय सजीव आहोत म्हणून आपल्याला प्रेमाची जाणीव आहे. पण वनस्पतीही परस्परांवर प्रेम करतात किंवा प्रत असावेत असा विचार तरी आपल्या मनाला शिवतो काय ? पण माझा वनस्पतींच्या परस्परांवरील तसेच सजीवांवरील ( प्राणी आणि आपणही ) प्रेमावर विश्वास आहे. म्हणूनच मी माझ्या शेतातील पिकांशी बोलत असतो. दोन ठिकाणच्या उसांपैकी दुबळ्या असलेल्या उसाला गोंजारत असतो. पटकन उंच होण्याविषयी सांगत असतो.

वृक्षांना आपण पुल्लिंगी तर वेलींना स्त्रीलिंगी मानतो. आपल्या समाज व्यवस्थ्येने पुरुष हा स्त्रीचा आधार मानला आहे. तशीच वेलही बऱ्याचदा वृक्षाच्या आधाराने वाढत असते. पुरुषानं स्त्रीला मिठीत घ्यावं तसाच वृक्षही वेलीला मिठीत घेतो. त्या मिठीतली ओढ मला मोहात पाडते. त्या अनावर ओढीची…………अनावर ओदिच्या मिठीची हि चित्रं .
आपण यातून कधी काही शिकणार आहोत का ?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s